Όταν θα ζήσω…

φωτ: Γαβριέλλα

φωτ: Γαβριέλλα

Μυρωδιά από βρώμικα νωπά μαλλιά ήταν η πρώτη του αθέλητη σύσταση. Ισχνή αλογοουρά στερεωμένη με φτηνό λαστιχάκι. Δολιχοπρόσωπος με χαμόγελο εκπαιδευμένο ώστε να κρύβει τα στραβοβαλμένα του δόντια σίγουρος ότι αυτό το θέαμα δεν πρέπει να φτάσει ανθρώπου μάτι.

Κρέμασε με συστολή το σακάκι με το φθαρμένο γιακά στην κρεμάστρα πίσω απ’την πόρτα και κάθησε σταυρώνοντας σφιχτά μέχρι που χλώμιασαν, τα δάχτυλα των χεριών του. Σχεδόν φτύνοντας βγήκαν οι πρώτες λέξεις στην προτροπή να μιλήσει. Συνέχεια

Το Αλφα

φωτ.: Κωνσταντίνα Βαγενά

φωτ.: Κωνσταντίνα Βαγενά

Σήμερα θα σου πω για τα Δέλτα μου.

Τα συνάντησα σε έναν δυστυχισμένο ύπνο, ήταν δύο. Το ένα ισορροπούσε με την κορυφή του ανάποδα πάνω στο άλλο, σαν από πάντα. Μια κλεψύδρα ήταν, άδειαζε δευτερόλεπτα. Κι εγώ από κάτω της στεκόμουν, με την παλάμη απλωμένη και τα δάχτυλα ανοιχτά, να νομίζω ότι θα πιάσω την πολύτιμη άμμο.

«Μα πως να γίνει αυτό;!», μου σφύριξε κοροϊδευτικά το Δεν.
«Αχ καημένη, που όλα τα γνωρίζεις και τίποτα δεν ξέρεις…», σιγοντάρισε από κάτω το Δίχως. Με σούβλισε με γουρλωμένο το μοναδικό του μάτι.
«Ποιο; Ποιο δεν ξέρω;», ρώτησα με αγωνία. Ο ιδρώτας μου είχε αρχίσει να τρέχει κι αυτός, στο ξωπίσω της σκόνης του χρόνου. Ένας μάταιος αγώνας.
Τα δύο Δέλτα με το ένα μάτι έβλεπαν τα πάντα. Συνέχεια

Κουρτινομαχίες

φωτ.: Michel Pilon

φωτ.: Michel Pilon

Ανέβηκα πάλι στο νοερό σχοινί από χαρακτήρες της αλφαβήτου που μας κρατάει κοντά για να’ρθω περπατώντας να σε βρω. Να τρεκλίσω, να παραπατήσω, να προσπαθήσω να κρατηθώ εκεί που πάω να πέσω, να ισορροπήσω, σαν και στην πραγματική μου ζωή.

Θα βάλω καινούρια γράμματα σήμερα, το Νι και το Δέλτα και το Λάμδα και θα τα πλέξω γερά μην και γλιστρήσουν στις ευθείες τους και λυθεί ο κόμπος. Γιατί έτσι είναι οι ευθείες, ολισθηρές μεσ’την απλότητα τους και αεικίνητες…Αν όμως πιάσω και βάλω λίγα τσιγκελωτά ωμέγα από τα Ωχ μου και ίσως ένα θήτα από εκείνα τα αυθόρμητα, ανθρώπινα καλέσματα της δύναμης που λέμε Θεό κάπου θα σκαλώσουν οι ίνες και θα κρατηθούν. Κι έτσι ίσως προλάβω να σου πω. Συνέχεια

Οι φιλίες στις λακκούβες

φωτ.: Νέκτη Σταμέλου

φωτ.: Νέκτη Σταμέλου

Πες ότι ανακαλύπτεις ότι ένας φίλος που εμπιστεύεσαι σου λέει ψέματα. Συμφωνείς ότι είναι ‘’φλααπ’’ σαν να βρίσκεις κενό αέρος σε πτήση; εσύ απότομα να πέφτεις με το στομάχι σου ν’ ανεβαίνει; Επειδή ίσως και να μην σου ‘χει τύχει να πέσεις σε κενό αέρος με αεροπλάνο και να μη γνωρίζεις την αίσθηση, να βάλω άλλο παράδειγμα. Πας, πας, πας αριστερή λωρίδα, Εθνική οδό, «αλφάδι θα ’ ναι η άσφαλτος», σου έχει πει ο φίλος, «ν’ ανοίξεις γκάζι άνετα, να το ευχαριστηθείς».

Συνέχεια

Μικρού Μήκους / Μεγάλης Σιωπής

φωτ.: Νέκτη Σταμέλου

φωτ.: Νέκτη Σταμέλου

Είδε μια ταινία μικρού μήκους, χωρίς ήχο. Κανονικά θα την είχε σταματήσει στα πρώτα δευτερόλεπτα. Μηδενική η καλλιτεχνική αξία της.

Άρχιζε με ένα μπουλούκι που έμπαινε στο θέατρο, περιφερόμενος θίασος.

Συνέχεια

Μεσοφόρι μου

φωτ.: Rene Groebli

φωτ.: Rene Groebli

Σε κρέμασα στον ήλιο και στον αέρα να στεγνώσεις λευκό μου μεσοφόρι.

Στον ήλιο και στον αέρα της πλατείας, να στεγνώσεις δέρμα μου. Οι δαντέλες σου, αυτές που έπλεκε η μάνα μου στο χέρι για χρόνια, πολυκαίρισαν. Καλύτερα μ’ αρέσουν τώρα που ξεθώριασαν. Ξεχείλωσαν κι απ’ τα πολλά πλυσίματα, μαλάκωσε το χρυσό νήμα της μπορντούρας στην άκρη.

Όμως, δε με τσιμπάει πια. Δε με πειράζει που θάμπωσε η λάμψη του.

Συνέχεια

Στροβιλίζοντας

φωτο: Tamir Sher

φωτο: Tamir Sher

Και βάλαμε το βινύλιο να παίζει.

Και στροβιλίστηκαν οι φωτογραφικές μορφές γύρω και γύρω.

Και άρπαξε η φυγόκεντρος τα τσαλακωμένα τζιν και και τις άσπρες γόβες και τα μαύρα μπλουζάκια με τη στάμπα των Iron Maiden.

Και έλυσε τα κορδελάκια απ’τα ατημέλητα σγουρά μαλλιά.

Κια ξερίζωσε τα οιστρογονολούλουδα απ’τα πρόσωπα.

Και αποτίναξε τα πειρακτικά χάχανα για το τίποτα, ωδή στη χαρά της ζωής.

Συνέχεια

Η φανταστική τελειότητα του πριγκιπόψαρου

φωτ.: Sam Jang

φωτ.: Sam Jang

Αγαπημένη μου Κλωντ,

θυμάσαι όταν ήμασταν είκοσι χρονών κάποια μέρα που χαζεύαμε στο ποτάμι; Ήταν σ’ ένα καύσωνα καταμεσής του καλοκαιριού. Στεκόμασταν στην όχθη της εφηβείας και με το χέρι αντήλιο πάνω από τα μάτια, βλέπαμε απέναντι, προς την όχθη της ενηλικίωσης. Είχαμε ρίξει πετονιά θυμάμαι, ένα καλώδιο τηλεφώνου σαν ισχνό γκρίζο κοτσίδι και περιμέναμε να πιάσουμε πρίγκιπες.

Συνέχεια

Ένα ψάρι, λίγο αίμα, μια μαύρη γάτα κι ο Διάολος

φωτ.: Diego Cervo

φωτ.: Diego Cervo

Είχε δει κακό όνειρο τη νύχτα. Ότι έτρωγε ψάρι. Ξύπνησε απότομα στις τέσσερις και μετά δεν έκλεισε μάτι. Ταραγμένος, περίμενε να ξημερώσει. Από μικρός είχε μάθει να παίρνει τα όνειρά του στα σοβαρά, να τους δίνει την πρέπουσα σημασία, μη τυχόν και απερίσκεπτα φερθεί και πιαστεί στον ύπνο και βρεθεί στον ξύπνιο να ζει τον εφιάλτη του. Ψάρι ίσον λαχτάρα, κι έτσι εκείνη η μέρα άρχιζε πολύ άσχημα.

Συνέχεια

Απέφευγε

φωτ.: Βασίλης Γεροντάκος

φωτ.: Βασίλης Γεροντάκος

Απέφευγε να αντικρύσει τα αδιέξοδά του.

Το ‘χε βλέπεις για μεγάλο έξοδο να παρατήσει την άβολη βολή του.

Τελικά τον παράτησε εκείνη με τρόπο αγενή και εκδικητικό.

Σημεία στίξης

φωτ.: Παναγιώτης Τρυπαρόλης

φωτ.: Παναγιώτης Τρυπαρόλης

Ένα πρωινό του Νοέμβρη είχε ξαφνικά την ιδέα να αντικαταστήσει την τελεία με το ερωτηματικό.

Από τότε, σταμάτησε να πιστεύει και άρχισε να νομίζει.

 

Una storia grande

φωτ.: Πέτρος Κοτζαμπάσης

φωτ.: Πέτρος Κοτζαμπάσης

Ήταν πολύ στριμωγμένος στο βαγόνι. Έξω από το παράθυρο περνούσε με ιλιγγιώδη ταχύτητα κάτι θολό. Ήταν η άνοιξη.

Όταν κατέβηκε από το τρένο βρήκε μεγάλη άπλα.

Αλλά είχε φτάσει πια ο χειμώνας.

Αυτιά και γλώσσες

φωτ.: Πέτρος Κοτζαμπάσης

φωτ.: Πέτρος Κοτζαμπάσης

Τον έχουν για ντροπαλό επειδή δε μιλάει πολύ στις παρέες.

Εκείνον δεν τον νοιάζει. Διασκεδάζει παρατηρώντας τους ανθρώπους.

Ακούνε αυτά που θέλουν ν’ακούσουν και απαντούν μιλώντας στον εαυτό τους.

Ολιγόλεκτο

φωτ.: Νέκτη Σταμέλου

φωτ.: Νέκτη Σταμέλου

»Μα τι θα πει η γειτονιά», του πέταγε συχνά κατάμουτρα η μάνα .

Μια μέρα έχασε την υπομονή του και την έβαλε να του κατονομάσει τους γειτόνους έναν έναν.

Ζωή κι αγάπη

φωτ.: Νίκος Τεντόμας

φωτ.: Νίκος Τεντόμας

Αυτή είναι η ιστόρία δύο ανθρώπων που έζησαν μία μεγάλη ζωή και μια μεγάλη αγάπη. Του Δον Χουάν Τενόριο και της Δόνας Μαρία ντε λας Μερθέδες.

Μια φορά και έναν καιρό στο Μεξικό, ένας Μεξικανός, ο Δον Χουάν Τενόριο, αποφάσισε να πάει για δείπνο σε ένα μεξικάνικο εστιατόριο. Εκεί που έτρωγε παρατήρησε με την άκρη του ματιού του μια σινιορίτα,

Συνέχεια

Η Κάπα στον πλανήτη Ζι… Μέρος Β’

φωτ.: Νίκος Τεντόμας

φωτ.: Νίκος Τεντόμας

Τη αρχή της ιστορίας  μπορείτε να την διαβάσετε εδώ

Στο νέο πλανήτη, η Κάπα εξελίχθηκε ραγδαία σε μέντορα συνείδησης. Ξεκίνησε διδάσκοντας τα θετικά συναισθήματα σε μικρές συγκεντρώσεις. Σε σύντομο χρονικό διάστημα γέμιζε αμφιθέατρα, μετά στάδια και μετά δεν υπήρχε χώρος να μπορέσει να χωρέσει το κοινό της.

Συνέχεια

Η Κάπα στον πλανήτη Ζι… Μέρος Α’

φωτ.: Νέκτη Σταμέλου

φωτ.: Νέκτη Σταμέλου

Η Κάπα ζούσε κάπου στον πλανήτη Γη, τον οποίο και ποθούσε διακαώς να σώσει από τους εκμεταλλευτές, τους εμπρηστές, τους ρατσιστές, τους πολιτικούς, τους αφιλόζωους, τους..τους…τους….

Ένα πρωινό του Οκτώβρη, το ραδιόφωνο με την αφύπνιση την ξύπνησε με μία απροσδόκητη είδηση.

Συνέχεια

Ροζουλί

φωτ.: Χριστίνα Σοροβού

φωτ.: Χριστίνα Σοροβού

– Να μη σου τα πολυλογώ καθήσαμε δυο ώρες.
Περάσανε σαν το νερό,
χαμπάρι δεν τις πήρα.
Μου μίλησε και χάθηκα
στου λόγου του το κύμα.
Προσωπικότητα ελεγκάντ,
γνώστης βαθύς τους κόσμου
μέσα σε ένα δίωρο,
λες κι έχασα το φως μου!

Συνέχεια

Η κυρία Στιγμή

φωτ.: Πλάτων Ριβέλλης

φωτ.: Πλάτων Ριβέλλης

Κάθονταν κι οι τρεις τους, γονείς και παιδί, γύρω απ’το τραπέζι της κουζίνας.

Το επίρρημα «γύρω» χρησιμοποιείται εδώ καταχρηστικά, γιατί δραπετεύει αυτή η μία και μόνη λέξη που θα περιέγραφε με ακρίβεια τον τρόπο που κάθονταν στις τρεις πλευρές του ορθογώνιου τραπεζιού. Μάλλον καλύτερα είναι να δούμε τη διάταξή τους σε κάτοψη. Μα ναι, αυτό είναι και το πιο ορθόν.

Συνέχεια

Η λίστα

φωτ. : Νίκος Τεντόμας

φωτ. : Νίκος Τεντόμας

«Έγραψα τη λίστα με τα πράγματα» είπε η Χουανίτα με μία χαρά ανάμικτη με λύπη. Στην πραγματικότητα αυτό που εννοούσε ήταν ότι τελείωσε το γράψιμο της λίστας με τα πράγματα. Την είχε ξεκινήσει πολλά χρόνια πριν όταν εμφανίστηκε στον ύπνο της το φάντασμα της γιαγιάς της, Δόνα Καρλίτα και της είπε να φτιάξει μία λίστα με όλα όσα την έκαναν να νιώθει όμορφα και να τη βάλει στο κουτί που βρισκόταν στο σαλόνι.

Συνέχεια

Σεπτέμβρης

tumblr_lqy8f3sx231qkvdevo1_500

Ποτέ δε μου άρεσε το φθινόπωρο.

Με πιάνει μια ακατανόητη λύπη όταν βλέπω τα σκελετωμένα κλαδιά ν’απλώνονται στο χώρο, σαν πλήθος χεριών σε επετεία. Δεν κατανοώ τι ζητούν. Και δεν είναι πως δε θέλω να το δώσω. Μ’αυτά στέκονται εκεί με μόνο νεύμα το ταλάντωμα απ’τον άνεμο, που κάποτε γίνεται ακατάληπτος ψίθυρος.

Συνέχεια

Το χέρι

φωτ.: Νέκτη Σταμέλου

φωτ.: Νέκτη Σταμέλου

Ξαφνικά συνάντησε μπροστά του απλωμένο ένα χέρι με την παλάμη στραμμένη προς τον ουρανό.

Είχε δει πολλά χέρια στη ζωή του απλωμένα. Όσο θυμόταν τον εαυτό του κολυμπούσε σε μία θάλασσα χιλιάδων χεριών. Κάποια του έφραζαν το δρόμο, άλλα τεντώνονταν με ανοιχτά τα δάχτυλα για να ζητήσουν βοήθεια ή απλώς σμίξιμο με άλλο δέρμα.

Συνέχεια

Η μπουγάδα

φωτ.: Humphrey Spender

 

Ξεκινησα να γράφω χωρίς τη παραμικρή καθυστέρηση. Με δάχτυλα φορτισμένα από ανεκπλήρωτο συγγραφικό οίστρο άρχισα να καλπάζω στα οροπέδια του πληκτρολογίου. Η συζήτηση με τη Ζαν ψυχαναλυτικού χαρακτήρα, όπως τις πιο πολλές φορές, ξεκαθάρισε τα νέφη με τους συναισθηματικούς ρύπους από τον πνευματικό μου ορίζοντα.

Συνέχεια

Δενδρίτιδα

Image

φωτ.:Μίλτος

Κάπως έτσι θα είναι ο χειμώνας του 2018, σκέφτηκε ο Τζακ…

Η αυγή θα είναι πάντα η ίδια μέσα και έξω απ’τη φυλακή.

Το μόνο πρόβλημα μ’αυτά τα κλαδιά, είναι ότι είναι πολύ λεπτά. Είναι λεπτά σαν αποφυάδες νευρικών κυττάρων.

Συνέχεια

Πλάνες και περιπλάνες… Μέρος Β΄

φωτ.: Γαβριέλλα

φωτ.: Γαβριέλλα

Όσο για την αρχή της ιστορίας, θα τη βρείτε, εδώ

Usted Espanol? Όπως ήταν αναμενόμενο ρώτησε με φανερή προσδοκία ο Εουρίκο.

Yo soy de Marruecos, απάντησε αγέρωχα ο άλλος. Στον Εουρίκο μάλλον δεν άρεσε η απάντηση του αφού ο ενθουσιασμός του εξανεμίστηκε και άρχισε να ξαναμιλάει με τα γνωστά του Αγγλικά. «Πάνε και οι συγκινήσεις, πάει και η μαμά Ισπανία…γιατί άραγε;», μονολόγησα.

Συνέχεια

Το τέλος του κόσμου

φωτ.: Κωνσταντίνος Μάνος

φωτ.: Κωνσταντίνος Μάνος

Που λες, περίμεναν το τέλος του κόσμου με ανυπομονησία. Και καλά. Ο φόβος τους φαινόταν στα μάτια και στη γλώσσα του σώματος. Δεν τον συνειδητοποιούσαν βέβαια και υπό αυτή την έννοια δε μπορώ να πω ότι ήταν υποκριτές οι άνθρωποι. Γελασμένοι ήταν απλώς. Ξεγελασμένοι από κάποιον που κάποτε τους είπε ότι μετά το τέλος του κόσμου θα διακτινίζονταν σε ένα μακρινό σύμπαν, το Σύμπαν της Ευτυχίας και της Αφθονίας. Και περίμεναν. Περίμεναν το θάνατο του κόσμου τούτου για αιώνες πολλούς.

Συνέχεια

Πλάνες και περιπλάνες… Μέρος Α΄

φωτ.: Γαβριέλλα

φωτ.: Γαβριέλλα

Έβρεχε πάλι. Το δημοτικό συμβούλιο είχε επιτρέψει στο μικρό καφέ να βάλει μια τέντα, μια τόση δα στεγνή γωνία, στη μέχρι αηδείας βρεγμένη πλατεία. Ίσα που χωράγανε 3 τραπέζια. Μου πήρε λίγα δευτερόλεπτα να υπολογίσω σε ποιό δε θα μέφτανε το πλαγιοκοπικό Αγγλικό ράντισμα…Βολεύτηκα όσο μπορούσα στην καρέκλα ψάχνοντας να βρω αν επιτρέπεται το κάπνισμα. Βλέπετε στο κέντρο του τραπεζιού υπήρχε ταμπέλα «απαγορεύεται το κάπνισμα» και από πάνω του καθόταν πρόστυχα και προκλητικά ένα τασάκι. «Τα καλά της Ελλάδας άρχισαν κι εδώ», μονολόγησα σιγανά.

Συνέχεια

Η ιστορία του Βαγγέλη

φωτ. : Νίκος Τεντόμας

φωτ. : Νίκος Τεντόμας

Αγαπημένε μου αναγνώστη

αυτή είναι η ιστορία ενός συνηθισμένου ανθρώπου. Ενός ανθρώπου που δούλευε στην λαχαναγορά και είχε μία γυναίκα και πέντε παιδιά. Θέλω να σε προειδοποιήσω. Στις επόμενες δυο χιλιάδες σελίδες θα γίνουν πολλά που δυστυχώς δεν θα είναι ευχάριστα…

Συνέχεια