Το τέλος του κόσμου

φωτ.: Κωνσταντίνος Μάνος

φωτ.: Κωνσταντίνος Μάνος

Που λες, περίμεναν το τέλος του κόσμου με ανυπομονησία. Και καλά. Ο φόβος τους φαινόταν στα μάτια και στη γλώσσα του σώματος. Δεν τον συνειδητοποιούσαν βέβαια και υπό αυτή την έννοια δε μπορώ να πω ότι ήταν υποκριτές οι άνθρωποι. Γελασμένοι ήταν απλώς. Ξεγελασμένοι από κάποιον που κάποτε τους είπε ότι μετά το τέλος του κόσμου θα διακτινίζονταν σε ένα μακρινό σύμπαν, το Σύμπαν της Ευτυχίας και της Αφθονίας. Και περίμεναν. Περίμεναν το θάνατο του κόσμου τούτου για αιώνες πολλούς.

Επιτέλους, μία μέρα η είδηση ότι θα ‘’ταξίδευαν’’ έφτασε στ’ αυτιά τους, όταν κάποιος έσφαξε μία γαλοπούλα και βρήκε μέσα της περγαμηνή με την ημερομηνία του τέλους της άθλιας ζωής στον πλανήτη τούτο. Το νέο μεταδόθηκε από άκρη σ’ άκρη της οικουμένης με ταχύτητα κουτσομπολιού. Σε τέτοιες περιπτώσεις δεν είναι να χάνεται χρόνος σε κρατικές ανακοινώσεις με πρωτόκολλα και διαδικαστικά. Βιάζονταν οι άνθρωποι να ξοδέψουν το χρόνο που απέμενε για να αποχαιρετίσουν, κάνοντας εορταστικά, διαφορετικά πράγματα από αυτά της καθημερινότητας. Έβαλαν τα γιορτινά τους ρούχα, αυτά που φύλαγαν για τις εξαιρετικές περιστάσεις, αγκαλιάστηκαν, τα είπαν με φίλους που είχαν καιρό να δουν, πήγαν βόλτες στην εξοχή με τους σκύλους, τις γάτες, ακόμα και με τα ψάρια τους χωρίς να σκεφτούν μήπως θεωρηθούν τρελοί. Είπαν επίσης, χωρίς να θεωρούν μελό ή περιττολογία,  ‘’χαίρομαι που είμαστε φίλοι’’ και ‘’σε αγαπώ πολύ’’.

Κι εκεί, λίγο πριν συμβεί ο προσδοκώμενος διακτινισμός, μερικά μόλις δευτερόλεπτα πριν από τη λάμψη της σύγκρουσης που δεν θα μάθουμε ποτέ πια αν έγινε, οι άνθρωποι συνειδητοποίησαν πόσο όμορφο ήταν ό,τι θεωρούσαν άθλιο, κοινότοπο και βαρετό. Και ξαφνικά ένιωσαν την αγωνία αυτού που δεν θέλει με τίποτε να πάει κάπου αλλού. Και τελικά δεν διακτινίστηκαν. Μόνο που πέθαναν δυστυχώς.

– Κι εσύ τι έκανες;

– E, πέθανα κι εγώ μαζί τους…

– Αχ μωρέ….τι κρίμα!

– Μπαα, μην το λες αυτό…. Βλέπεις εγώ την τελευταία μου μέρα δεν χρειάστηκε να κάνω τίποτα διαφορετικό για να αποχαιρετίσω….Έκανα τα συνηθισμένα μου, αυτά που απολάμβανα καθημερινά. Δε χρειάστηκε καν ν’ αλλάξω ρούχα.

Advertisements

3 thoughts on “Το τέλος του κόσμου

  1. Θα το σύστηνα ανεπιφύλακτα για πρωϊνή ανάγνωση σε μέρες συννεφιασμένες, έτσι για να μας θυμίζει τι στ’αλήθεια αξίζει…

  2. Υπάρχει κάτι που πάντα με αφοπλίζει και με τρελλαίνει με την ομορφιά του. Να αραδιάζονται κομμάτια τεράστια της ζωής σε πέντε αράδες. Και να σου μένουν τόσο εντυπωμένες που να λες ή εγώ πελαγοδρομώ ή η ζωή είναι πιο απλή απ΄ότι νομίζω…Πολλά σου μπράβο κορίτσι μου!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s