Σεπτέμβρης

tumblr_lqy8f3sx231qkvdevo1_500

Ποτέ δε μου άρεσε το φθινόπωρο.

Με πιάνει μια ακατανόητη λύπη όταν βλέπω τα σκελετωμένα κλαδιά ν’απλώνονται στο χώρο, σαν πλήθος χεριών σε επετεία. Δεν κατανοώ τι ζητούν. Και δεν είναι πως δε θέλω να το δώσω. Μ’αυτά στέκονται εκεί με μόνο νεύμα το ταλάντωμα απ’τον άνεμο, που κάποτε γίνεται ακατάληπτος ψίθυρος.

Ποτέ δε μου άρεσε το φθινόπωρο.

Κάποτε νομίζω πως εκεί μπροστά στα μάτια μου, ο μίσχος απ’τα φύλλα αφυδατώνεται, συρρικνώνεται και λεπταίνει, ανήμπορος να κρατήσει το παραμικρό βάρος. Και όταν το ξερακιανό βιοοικοδόμημα στέκεται μόνο και άδειο και μόνο, ο ουρανός μοιάζει να έρχεται πιο κοντά. Γαλάζιος και φωτεινός και απέραντος.

Ποτέ δε μου άρεσε το φθινόπωρο.

Κι όμως έρχομαι ακόμα μια φορά σ’αυτό το δάσος με τους γέρικους ξύλινους κορμούς του, ίσως από ηθικό χρέος πένθους για τα φύλλα που ζήσαν λαμπερά και πράσινα ένα ολόκληρο καλοκαίρι και τώρα ξαπλώνουν άδοξα στο χώμα κίτρινα και άπνοα. Και πάντα βαδίζω αργά και ίσως λίγο τελετουργικά σαν σύνοδος πένθιμης πομπής, μη τυχόν και ενοχλήσω τον αιώνιο ύπνο.

Κι εκεί που με παίρνει η λύπη και με κρατά ξανασκέφτομαι το επόμενο καλοκαίρι που άλλα φύλλα περήφανα και πράσινα θα λικνίζονται στα γέρικα ξύλινα χέρια και τα βήματα μου ξαναπιάνουν ρυθμό. Και δε λυπάμαι πια αν στο άτσαλο μου βήμα συντρίψω τις αφυδατωμένες υπάρξεις γιατί σάμπως έτσι θα επισφραγιστεί ο κύκλος της ζωής τους.

Advertisements

One thought on “Σεπτέμβρης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s