Η κυρία Στιγμή

φωτ.: Πλάτων Ριβέλλης

φωτ.: Πλάτων Ριβέλλης

Κάθονταν κι οι τρεις τους, γονείς και παιδί, γύρω απ’το τραπέζι της κουζίνας.

Το επίρρημα «γύρω» χρησιμοποιείται εδώ καταχρηστικά, γιατί δραπετεύει αυτή η μία και μόνη λέξη που θα περιέγραφε με ακρίβεια τον τρόπο που κάθονταν στις τρεις πλευρές του ορθογώνιου τραπεζιού. Μάλλον καλύτερα είναι να δούμε τη διάταξή τους σε κάτοψη. Μα ναι, αυτό είναι και το πιο ορθόν.


Σχημάτιζαν λοιπόν ένα τρίγωνο με ανθρώπινες ακμές, γονείς και παιδί. Κάποια ιστορία ίσως γραφτεί για αυτά τα ήδη των τριγώνων που άπαξ και δημιουργηθούν στα πολύ μικράτα του ανθρώπου μία φορά, πεισματάρικα εμφανίζονται ξανά και πάλι και ξανά στη μετέπειτα ζωή του.  Μπορεί με διαφορετικές μορφές, με άλλες γωνίες, όμως τρίγωνα πάντα θα είναι, ανθρώπινα ισοσκελή, ισόπλευρα ή σκαληνό. Αυτό ισχύει μέχρι να αποφασίσει ο Τριγωνάνθρωπος να βρει αρκετή δύναμη, να ανοίξει κάποια γωνία, να καμπυλώσει τις πλευρές, να αρχίσει να αλλάζει το σχήμα, να το κάνει κύκλο, να χωρέσουν κι άλλοι. Όμως αυτά σε άλλη ιστορία. Ίσως.

Το παιδί χαιρόταν.

Φυσικά ενστικτωδώς, όχι γιατί είχε στο νου του θωρίες τριγώνων, όχι γιατί ήθελε να κάνει το τρίγωνο κύκλο. Αυτό θα το σκεφτόταν πολύ αργότερα. Εντούτοις, είχε προλάβει να του περάσει κάποιες φορές απ’το μυαλό, η ιδέα ότι ωραία θα ήταν να κάθεται και κάποιος άλλος στην τέταρτη πλευρά του τραπεζιού. Βέβαια, σε τόσο μικρή ηλικία, οι ιδέες, ειδικά εκείνες που δημιουργούνται από τη μοναξιά, πετάνε με την ταχύτητα των φτερών ενός αεικίνητου κολιμπρί και φεύγουν μακριά, δεν προφταίνει το μάτι του μυαλού τις παρακολουθήσει. Μόνο στην ψυχή αποτυπώνει το φτερούγισμα κάτι σαν αίσθηση.

Το παιδί χαιρόταν ενστικτωδώς γιατί είχε μέσα στις χούφτες ένα κίτρινο κοτόπουλο.

Κρατούσε ένα απαλό, χνουδωτό προπάντων ζωντανό πλάσμα που μιλούσε αληθινά, όχι με μπαταρίες, σε μία γλώσσα της οποίας όλες οι λέξεις ήταν «ίου ίου». Το παιδί χαιρόταν γιατί θα αποκτούσε παρέα στο σπίτι. Το κοτόπουλο θα γινόταν το υποκατάστατο ενός λευκού αλόγου, ενός σκύλου, ενός αδελφού. Και τα τρία τα επιθυμούσε βαθιά, όμως ήταν ήδη σε ηλικία να καταλαβαίνει ότι το άλογο ήταν παράλογο για τη μεγάλη πόλη και ότι σκύλους δεν ήθελε η μάνα. Αδέλφι που δεν είχε, πίστευε ότι ήταν δική του ευθύνη, αν και μπερδευόταν αρκετά όταν του έλεγαν οι γονείς εκείνο το «δεν το θες πραγματικά». Τέλος πάντων.

Παιδί και γονείς χαίρονταν την ίδια χρονική στιγμή στον ίδιο χώρο.

Αλλά χαίρονταν για διαφορετικά πράγματα. Το παιδί γιατί θα είχε ένα φίλο στο σπίτι, ο πατέρας γιατί θα γλύτωνε από το μπελά της Κυριακής «μπαμπά θα πάμε βόλτα;». Η μάνα πάλι χαιρόταν γιατί πρώτον υπολόγιζε ότι το κοτόπουλο θα τους άφηνε σύντομα χρόνους, δεύτερον ότι μέχρι να γίνει αυτό, το παιδί δεν θα ζητούσε να παίξει έξω με τα γειτονόπουλα που έβριζαν. Ο φόβος του ενός, χαρά για τον άλλο, κοντολογίς. Παρόλ’αυτά, επιπόλαια εντελώς βάφτισαν το συγχρονισμό τους στα χαμόγελα: «Ευτυχισμένη Οικογενειακή στιγμή». Έβγαλαν μάλιστα και μία φωτογραφία για να την έχει το παιδί «ενθύμιον». Έτσι συνήθιζαν αυτοί. Πάντα προνοούσαν για το μέλλον που θα διαρκούσε για πάντα.

Από ψηλά, ως ένα άλλο Πανοπτικόν, η κυρία Στιγμή τους παρακολουθούσε. Χαιρόταν με τη ζεστή ατμόσφαιρα της οικογένειας γιατί από εκεί είχε γεννηθεί η ίδια. Όμως λίγο μόνο χαιρόταν, γιατί κυρίως λυπόταν. Λυπόταν με την αδυναμία απροθυμία των δύο ενηλίκων να αντιληφθούν την πεμπτουσία της, ώστε να μην τη βαφτίσουν έτσι, να μην της βάλουν ετικέτα. Η κυρία Στιγμή θα ήθελε να μπορούν οι γονείς – το παιδί το εξαιρούσε ως το μόνο αυθεντικό πλάσμα στο τραπέζι- να αναγνωρίζουν ότι αυτό που όριζαν ως «ευτυχισμένο οικογενειακό» ήταν στην πραγματικότητα τρία. Τέσσερα κιόλας θα λέγαμε ότι ήταν, αν η επιστήμη αποφαινόταν με σιγουριά ότι και τα κοτόπουλα, όπως τα σκυλιά, βιώνουν μία γκάμα συναισθημάτων.

Τέλος πάντων, θα μείνουμε σε αυτό που η Στιγμή γνώριζε de facto για τον εαυτό της και τα συστατικά του, ότι δηλαδή μία=τρεις, όσα και τα μέλη της οικογένειας δηλαδή. «Mα, δεν είναι δύσκολο αυτό να γίνει κατανοητό, αντιληπτό; Που είναι τα ελαφρυντικά λοιπόν για τους δύο γονείς;», θα επιχειρηματολογούσε κάποιος συνήγορος γονέων.

Στο φανταστικό αυτό διάλογο, η Στιγμή θα απαντούσε κυνικά αλλά και με μία ελαστικότητα. Θα έλεγε ότι δεν θα είχε αντίρρηση να άρει την προσδοκία κατανόησης από τους κ.κ.Γονείς της ουσίας της. Όμως θα ήταν ανυποχώρητη στην ανάγκη της να την πιστέψουν οπωσδήποτε, με όποιο τρόπο. Ήταν διατεθειμένη να διαπραγματευτεί το ρήμα «κατανοώ» με το  «πιστεύω». Έστω να πιστέψουν, ακόμα και με όρους θρησκευτικούς αν αυτό τους διευκόλυνε, η κυρία Στιγμή μας δεν θα έβλεπε το λόγο να μη γίνει κι έτσι. Ας έφερναν στο νου το Παράδειγμα της Αγίας Τριάδας, παράδειγμα πιστευτό και μη κατανοητό από τόσους πολλούς, που δε χρειάζεται να ασχοληθεί κανείς με το μη-χειροπιαστό, με το μη λογικό, με το άυλο και αόρατο. Εν ολίγοις, ένα την ενδιέφερε και μόνο την κυρία Στιγμή. Να νιώσουν το τρισυπόστατο της ύπαρξής της. Να τους γίνει μάθημα να μη ψευτοβαφτίζουν τις στιγμές.

Τελικά, συγχισμένη απ’όλα αυτά, η Στιγμή τους βάφτισε, εκδικητικά ομολογουμένως, «αναίσθητους» και έζησαν αυτοί όλοι μαζί χειρότερα και το παιδί καλύτερα, από τη στιγμή που άρχισε να κατεβαίνει στα υπόγεια του σπιτιού αναζητώντας και εξετάζοντας «οικογενειακά ενθύμια».

φωτ.: Τζίνα Μαραγκουδάκη

φωτ.: Τζίνα Μαραγκουδάκη

Advertisements

6 thoughts on “Η κυρία Στιγμή

  1. Η τριαδικότητα της ύπαρξης…Οι γωνίες που αμβλυνονται ή παραμένουν αιχμηρές…Η λογοτεχνικότητα του κειμένου συνυφασμενη με όλο το ψυχαναλυτικό προφίλ που υποννοεί δεν αφήνει καμία αμφιβολία ότι η Νέκτυ εδώ έβαλε τα δυνατά της…Αυτό που ήθελε να πεί δεν μας το είπε με μια απλή αναφορά στη θεωρία που καπου στο πίσω μέρος του μυαλού της έχει..Όχι…Μας ξεδίπλωσε εκείνο το ταλέντο όπου λίγοι αλήθεια άνθρωποι το έχουν… Δηλαδή να ζωγραφίζουν με τα λόγια και να μιλάνε με «εικόνες»!!
    Το γραφενείο «έγραψε» …..

  2. το σχολιο ειναι ιδιαιτερα τιμητικο που ερχεται απο εσενα…σε ευχαριστω για τη γενναιοδωρια σου…εγω για τα μοναχοπαιδια ειπα να γραψω απλως κατι…δεν ξερω πως μου ηρθε βεβαια αυτο

  3. Συμπυκωμένα και πολλαπλά και πλούσια νοήματα του κειμένου, σαν κουταλιά από μέλι, μόνο γλυκόπικρο…με ωραία γλισχρότητα όμως για να χαϊδεύει τον οισοφάγο καθώς καταπιώνεται παρά τις οξύαιχμες ιδέες που πραγματεύεται…κι αν σηκώσεις το γυάλινο βαζάκι του και το κοιτάξεις στο φως, είναι διάφανο και χρυσοκίτρινο σαν πολύτιμη επιφώτιση…
    Και τι να πω για την προσωποποίηση της στιγμής…Τη σκέφτομαι τωρα πια να στέκεται διπλα μου η κυρά-Στιγμή όλο και πιο πολλές στιγμές και τότε με την ανθρωποποίηση της ξαναποκτά τη μοναδικότητα της που τόσο την ξεχνάμε. Πολύτιμο!

  4. Συνηγορος γονεων εδω!!!Η κυρια Στιγμη ειναι λιγο εγωιστρια(συγνωμη κιολας)γιατι σκεφτεται μονο τον εαυτο της(οπως ολα τα παιδια)χωρις να υπολογιζει τις σκεψεις,τα συναισθηματα και το τι εχουν περασει αυτοι οι κ.κ. Γονεις μεχρι να καταληξουν στο κοτοπουλο!Συμφωνω πως υπαρχει εγωιστικο κινητρο και απο τους δυο,η χαρα τους ομως για τη χαρα του παιδιου ειναι αυθεντικη(αλλωστε αποτελουν τριγωνο) υπαρχει συμπνοια εστω κι αν αυτο κραταει μονο μια «μικρη κυρια Στιγμη»……….. Σε ευχαριστω για τις διαδρομες και τις εικονες που προσφερεις στο μυαλο.

  5. Νiki το σχόλιό σου είναι τόσο ζωντανό κι αυθεντικό που με τιμάει παάρα πολύ! Εντάξει να το ομολογήσω ότι σαν παραμυθατζού στο γραφενείο μου ξεφεύγει και λίγο αλάτι αντί για ζάχαρη σ’αυτά που σερβίρουμε…Κατά τα άλλα νομίζω, όχι, είμαι σχεδόν σίγουρη ότι σε αντίστοιχη σκηνή γύρω από το τραπέζι, εσύ θα είχες αυθεντική χαρά αλλά κι επίγνωση κινήτρων….Εσύ δεν θα ψευτοβαύτιζες νομίζω τελικά……

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s