Αυτοί που περνούσαν

φωτ.: Νέκτη Σταμέλου

φωτ.: Νέκτη Σταμέλου

«…δεν θα είμαι στην ώρα μου με τίποτα»

«πόσο θέλω να τον βρίσω!»

«γιατί μου τα λέει τώρα όλα αυτά;!”

«το παιδί..  να προλάβω….»

«Θα σκίσω απόψε!»

«Θα με σκίσουν…φοβάμαι…»

«αχ και να μπορούσα……»

«Δεν την θέλω.»

«Πόσο τον θέλω!»

«να φορτίσω το κινητό»

«Κλείδωσα;»

«Θέλω να τα παρατήσω όλα»

«Μέχρι τις δέκα παρά πέντε..»

«Το καλοκαίρι..»

«Σε δύο χρόνια»

«Θα τους δείξω εγώ»

«να στείλω το αρχείο»

«Ωραίος…και με κοίταξε!»

Σκέψεις έρχονταν και πέρναγαν και πριν σβήσουν και χαθούν, ο απόηχός τους μπερδευόταν με τις επόμενες που έρχονταν με ένταση, για να χαθούν σε λίγο κι αυτές, μαζί με τον ήλιο που κατέβαινε πίσω από άχαρα κτίρια.

Κι αυτός, καθόταν σοφός στα πισινά του, με την ωραία κοιλάρα του χορτασμένη από φαί κι από ήλιο. Και τους άκουγε. Και τους καταλάβαινε. Και τους συμπαθούσε και τους συμπονούσε όλους. Και περίμενε, λαχταρώντας τη στιγμή που θα άκουγε τη σκέψη κάποιου να λέει:

‘μα τι ωραίο μπλε που έχει το φως όταν σουρουπώνει!’

Αυτοί συνήθως ήταν που άπλωναν το χέρι να χαϊδέψουν την κοιλιά του.

Κι ο Κοιλάρας, σπουδαιότερο απ’ αυτό στον κόσμο, άλλο δεν είχε.

φωτ.: Νέκτη Σταμέλου

φωτ.: Νέκτη Σταμέλου

φωτ.: Νέκτη Σταμέλου

φωτ.: Νέκτη Σταμέλου

Advertisements

2 thoughts on “Αυτοί που περνούσαν

  1. Ήμουν πολύ κοντά και εγώ . Άκουγα τα βήματα σαου να πλησιάζουν χωρίς να σε βλέπω. Ήμουν σίγουρη πως πλησιάζεις. Μια σιγουριά όχι εκείνης της στιγμής αλλά απο μακριά ερχόμενης. Μια σιγουριά που με βρήκε σχεδόν από την πρώτη στιγμή.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s