Μικρού Μήκους / Μεγάλης Σιωπής

φωτ.: Νέκτη Σταμέλου

φωτ.: Νέκτη Σταμέλου

Είδε μια ταινία μικρού μήκους, χωρίς ήχο. Κανονικά θα την είχε σταματήσει στα πρώτα δευτερόλεπτα. Μηδενική η καλλιτεχνική αξία της.

Άρχιζε με ένα μπουλούκι που έμπαινε στο θέατρο, περιφερόμενος θίασος.

Οι ηθοποιοί, ερασιτέχνες παιδιά νέα και λιγότερο νέα, βρέθηκαν σε ένα μακρόστενο διάδρομο να περιφέρονται κατά μήκος του, κάποιοι αμήχανα, κάποιοι θυμωμένα, νευρικά, μέσα στις στολές και τα κουστούμια τους. Είχε κι ένα κουτσό τράγο, γυμνό, η σκηνή. Από το μπουλούκι, καταδικάστηκε ως βδελυρό μίασμα, λίαν επικίνδυνο για τη συνοχή της πλοκής. Έπρεπε να πεθάνει κι αυτό έπρεπε να συμβεί γρήγορα, γιατί κάποιοι βιάζονταν. Πεινούσαν και διψούσαν. Για το σώμα και το αίμα του χριστού και για την τελευταία τη μπριζόλα πριν από τη νηστεία.

Και ο μπαμπούλας ρίχτηκε στην πυρά.

Και φυσικά, κάποιοι από τους ηθοποιούς μπορεί να είχαν αντιρρήσεις για την κορύφωση του δράματος. Ίσως να κατάπιαν ένα ‘’φτάνει!’’ κι ένα ‘’έλεος!’’ και να έμειναν βουβοί στο ρόλο του κομπάρσου. Αλλοίμονο, αυτοί ήταν κι οι πιο άτυχοι. Συμμετείχαν σε μια βουβή ταινία με Σιωπή που έκανε τρομακτικό θόρυβο. Τόσο εκκωφαντικό, που δεν σ’ αφήνει να κοιμηθείς τα βράδια.

ΥΓ.    Μάνα μη μου λες να πλύνω τις κουρτίνες μου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s